Nieren kunnen door een (nier)ziekte blijvend zijn aangetast en verder achteruitgaan. Als de nierfunctie voor 60 tot 70 procent is uitgevallen, is er sprake van chronische nierinsufficiëntie (insufficiënt = onvoldoende). Dat betekent dat de nieren onvoldoende in staat zijn om de afvalstoffen te verwijderen uit het bloed.

Als 90 tot 95 procent van de nier is uitgevallen, is een niervervangende behandeling noodzakelijk: dialyse of niertransplantatie.

Belangrijke symptomen die te maken hebben met de achteruitgang van de nierfunctie zijn:

• Ophoping van afvalstoffen
  Dat kan vermoeidheid, gevoelens van algehele malaise en ziek zijn, jeuk en krampen tot gevolg hebben. Ook vergeetachtigheid, slapeloosheid, misselijkheid en verminderde eetlust komen vaak voor. De vatbaarheid voor infecties is hoger. 
• Problemen met de vochtbalans
  Zowel vochtophoping als uitdroging is mogelijk. Bij vochtophoping zijn de enkels vaak dik en is het gezicht opgezwollen. Bij uitdroging: holle ogen, droge mond en droge slijmvliezen. 

• Hormonale stoornissen
  Door een verminderde nierwerking maakt de nier extra hormonen aan. Hierdoor neemt de bloeddruk toe. Productie van andere hormonen neemt af. En hierdoor kunnen bloedarmoede en vermoeidheid ontstaan. Een ander gevolg is botontkalking.

Chronische nierinsufficiëntie is helaas onomkeerbaar. Als de oorzaak van nierinsufficiëntie duidelijk is, doet de arts er alles aan om die weg te nemen of zo goed mogelijk te behandelen. De behandeling is ook gericht op het behoud van de resterende nierfunctie. De behandeling bestaat uit medicijnen, meestal in combinatie met:

• Een zout- en eiwitarm dieet. 
• Plasmiddelen (diuretica) om de bloeddruk en vochtophoping te verminderen. 
• Fosfaatbindende middelen om een hoog fosfaatgehalte (door hormonale ontregeling) tegen te gaan, aangevuld met vitamine D. 
• Middelen tegen jeuk. 
• Erythropoetine (EPO), een hormoon tegen bloedarmoede.