In vitro fertilisatie (IVF) betekent letterlijk: 'in glas bevruchting' en heet ook wel reageerbuisbevruchting. Het is een behandeling voor onvruchtbaarheid.

Om bevruchting te laten plaatsvinden, worden in een laboratorium eicellen met zaadcellen samengebracht. Om de eicellen te verkrijgen, worden de eierstokken gestimuleerd met hormonen. Hierdoor groeien de follikels (eiblaasjes), die de eicellen bevatten. Een arts haalt, via de schede, de vloeistof met de eicellen uit deze follikels. Dit gebeurt met behulp van een punctie. De zaadcellen worden uit het sperma gehaald.

Embryo

Na samensmelting van de eicel en zaadcel, dat in een laboratorium gebeurt, ontstaat een embryo. Deze wordt in de baarmoeder geplaatst. Als het embryo zich innestelt, ontstaat een zwangerschap. Dit gebeurt, afhankelijk van de leeftijd van de vrouw, in circa 25 tot 30 procent van de IVF-behandelingen.

De uiteindelijke kans op de geboorte van een kind is gemiddeld 20 procent per poging.

IVF bestaat uit vier fasen en neemt ongeveer 4 weken in beslag:

• De rijping van de eicellen: de stimulatie
• Het aanprikken van de follikels: de punctie
• De laboratoriumfase: de bevruchting
• Het in de baarmoeder plaatsen van de bevruchte eicellen (embryo's): de plaatsing (embryotransfer, ET)