2017

Het is zó mooi geweest…

09 januari 2017

“Het is zó mooi geweest… zet dat maar als kop boven het artikel”, zegt Pauline Ottervanger aan het einde van het interview. Ze heeft dan ruim een uur enthousiast verteld over de 29 jaar die ze als gynaecoloog actief was in het HagaZiekenhuis. “Ik heb zo’n mooie tijd gehad hier. Ik kijk er met een goed gevoel op terug.”

Pauline wordt liefdevol omarmd door haar maatschapscollega’s die haar enorm gaan missen. Vlnr staand: Bart Hellebrekers, Andre Westendorp, Pauline, Annemarie van Haaften-de Jong, Bernd Berning, Tjeerd Huisman en Marion van Hoorn. Vlnr zittend: Wendela Kolkman, Hanneke Feitsma, Quirine Pieterse en Marloes van Huizen.

Pauline begint in 1974 haar studie geneeskunde in het Academisch Ziekenhuis in Leiden, waar ze in 1981 haar artsexamen haalt. Direct start ze als arts-assistent (niet in opleiding) op de afdeling gynaecologie in het Bronovo Ziekenhuis. "Gynaecologie was toen nog echt een mannenwereld", vertelt Pauline. "Ik werd assistent bij dr. Kolkman. Door zijn manier van werken dacht ik, dit is wat ik wil: beschouwen, bevallingen doen, praten, opereren." In 1984 begint Pauline daarom haar opleiding tot gynaecoloog in Leiden. In 1995 promoveert zij aan de Rijksuniversiteit Leiden op haar proefschrift 'Het beleid bij voortijdig gebroken vliezen à terme'.

Duizenden baby's

Sinds Pauline in 1987 in het HagaZiekenhuis (toen nog Leyenburg) komt werken, begeleidt zij duizenden moeders bij de bevalling van hun baby('s). "Omdat een baby zich niet laat sturen is het soms rennen, rennen, rennen. En dat gaat dag en nacht door. Dat dynamische vind ik juist zo leuk aan dit vak. Daarbij help je vrouwen van jong tot oud."

Pauline realiseert zich goed dat het vak van gynaecologie er wel een is van uitersten, van leven en dood. "Als gynaecoloog breng je niet alleen baby's ter wereld, maar er gaan ook patiënten dood. En het overlijden van een baby nog vóór, of vlak na de geboorte is heftig. Die tegenstellingen van blijdschap en verdriet zijn best moeilijk. Maar je moet het ook snel kunnen loslaten, anders kun je niet verder."

Pauline heeft nooit overwogen elders te gaan werken. "Ik ken elk hoekje van het ziekenhuis. En na zoveel jaren ken ik ook veel mensen. Ik vind het hier heel prettig werken. Ik heb altijd deel uitgemaakt van een leuke en goed functionerende maatschap. In het begin waren we met z'n vijven, nu tellen we elf gynaecologen. Was ik vroeger een all-round gynaecoloog, tegenwoordig is het heerlijk patiënten met specifieke problemen te kunnen verwijzen naar een collega die een dergelijk probleem als aandachtsgebied heeft. Verder is het goed samenwerken met collega's van andere disciplines, waarbij wij natuurlijk veel te maken hebben met de kinderartsen en de anesthesiologen. Tegenwoordig zijn wij met deze specialisten en het OK-team 7 x 24 uur in huis en dat levert optimale patiëntenzorg. En patiënten zijn vaak zo leuk! Die verscheidenheid, jong en oud en de verschillende culturen, dat maakt spreekuren draaien voor mij altijd tot een feestje. En wat natuurlijk een mooi onderdeel van ons vak is, is het opleiden van arts assistenten en coassistenten. Het HagaZiekenhuis heeft een goed opleidingsklimaat."

Boeken

Pauline schreef samen met haar vriendin en collega Wilma Smit twee boeken over de overgang, MenoProof en MenoBlues. Een derde volgt in 2018. "Het wordt een naslagwerk over gynaecologische problemen van 0 tot 100 jaar en is bedoeld voor vrouwen, dochters en huisartsen. In het boek komen alle facetten van de gynaecologie aan de orde. Maar daarna gooien we het over een andere boeg, en schrijven we een medische thriller", lacht Pauline. Ideeën heeft ze al genoeg. Ze schetst een scenario dat zich afspeelt in een ziekenhuis, waarbij je je goed kunt voorstellen hoe eng dat is. "Nog niet verklappen hoor", zegt ze er achteraan.

Warme reacties

Een ding is zeker, Pauline gaat enorm gemist worden door haar collega's en door haar patiënten. Tijdens de afscheidsbijeenkomst van haar patiënten kwamen mensen met tranen in hun ogen naar haar toe. Ze kreeg veel warme reacties van vrouwen die door haar geholpen zijn en van collega's die met haar samenwerkten. Ook een interview in het AD en het gedeelde bericht op Facebook leidde tot veel reacties en likes. Pauline: "Ik zal het ziekenhuis gaan missen, maar tegelijkertijd zeg ik: 'Het is goed zo!'"

Reacties van patiënten op Facebook

Ik voelde mij zo op m'n gemak bij haar, ken haar nu 25 jaar het is een prachtvrouw en zo meevoelend. Begrijpelijk dat ze stopt maar ze heeft in haar vak een onvergetelijke indruk achtergelaten!!

Mijn oudste zoons zijn met hulp van haar ter wereld gebracht. Was bij beiden geen makkelijke klus. Heb haar bij de eerste bevalling verrot gescholden. Interesseerde haar niets, alle begrip van haar kant

Zooooo'n lieve arts!!! Begin december heb ik onder het genot van een drankje en een bitterbal afscheid van haar genomen. Altijd vol humor. Ik zei altijd 'liever naar de gynaecoloog als naar de tandarts'. Dat ze maar lang van haar pensioen mag genieten

Geweldig mens! Zelfs tijdens de vrij zware bevalling nog kunnen lachen. Geniet van uw pensioen.

Zij heeft mij van mijn baarmoeder bevrijd. Wat een opluchting was dat. Ben haar nog steeds dankbaar. Een geweldige lieve vrouw.

Ruim 34 jaar geleden onze dochter op de wereld gezet. Je was arts in opleiding, maar toen wist ik al, dat je een geweldige en lieve arts zou worden!

Een hoop artsen en mensen zouden een voorbeeld van haar moeten nemen! Zo'n positief persoon, altijd vrolijk en een tikkeltje gek Heerlijk haha

 

Nieuwsoverzicht

januari 2017februari 2017maart 2017april 2017mei 2017juni 2017juli 2017augustus 2017september 2017oktober 2017november 2017december 2017
 

Volg ons op

  • Volg ons op Twitter
  • Volg ons op Youtube
  • Volg ons op Facebook