Loes Beumer over 40 jaar diëtetiek in het Haga

Diëtist Loes Beumer werkte 43 jaar als diëtist, waarvan 40 jaar in het Haga. Ze nam 14 december 2017 afscheid. Aan het begin van haar carrière stond ze in de keuken aan de lopende band de grootte van de porties te controleren. Tegenwoordig ziet haar vak er héél anders uit. Ze vertelt:

"In 1974 studeerde ik af aan de opleiding Voeding en Diëtetiek. Dat was toen een opleiding met veel aandacht voor koken (zo'n 8 - 10 uur per week!) maar ook scheikunde, dieetleer, levensmiddelenleer en anatomie zaten in het pakket. Wat je als diëtist toen eveneens absoluut moest leren, was wassen, stijven, strijken en bedden opmaken. Pas als je die skills onder de knie had, was je begin jaren 70 klaar voor het diëtistenvak! Mijn loopbaan begon ik in het toenmalig Dijkzigtziekenhuis in Rotterdam. In januari 1978 stapte ik over naar Ziekenhuis Leyenburg."

Grijze overgooier

Loes1"Toentertijd liep je als diëtist in een grijze overgooier met daarop de officiële diëtistenspeld door het ziekenhuis. Naderhand werd het een grijze rok met bordeauxrode twinset, gevolgd door een witte verpleegstersjurk met een bordeauxrood vest. Vanaf eind jaren 80 mocht je als diëtist gewoon je normale kleren aan tijdens het werk. Maar sommige dingen komen toch ook weer terug, want tegenwoordig moeten we in het kader van de hygiëne toch weer een doktersjas aan."

Aan de lopende band

"De werkzaamheden aan het begin van mijn carrière waren erg verschillend met die van nu. Zo stonden we dagelijks een aantal uren in de keuken aan de lopende band om de opgeschepte borden te controleren. Lag er wel op het bord wat de patiënt besteld had en was de portie niet te groot of te klein? Voor een diabeet werd toentertijd brood en fruit nauwkeurig afgewogen; er mocht geen grammetje meer door. Een nierpatiënt kreeg een Borstpaprecept van dokter Borst. Dit was een soort fondant gemaakt van water, custard, room en heel veel suiker, want de patiënt moest zo min mogelijk eiwit binnenkrijgen."

Assistent van de arts

Loes2"Als diëtist ging je elke dag even bij de patiënt langs om te vragen hoe het ging. Je had voldoende tijd om uitgebreid met de patiënt te spreken. Wat een tijden waren dat! Ondervoeding was toen nog geen issue. Je ging soms wel langs bij mensen die slecht aten, maar er was toen maar weinig wetenschappelijke onderbouwing.

Qua ICT was het alleen de typemachine waar wij mee te maken hadden. Met wat carbonvelletjes ertussen maakte je voor alle betrokkenen een exemplaar van het aan te houden dieet.

Ook werkte ik heel nauw met de arts samen. Ik zat erbij tijdens het diabetesspreekuur en was direct administratieve ondersteuning: ik werkte het dossier bij, nam de telefoon aan en vulde de recepten in voor de arts.

Ook na het spreekuur werden we nog regelmatig gebeld met vragen voor de arts. Als een patiënt riep 'Zuster, mijn pillen zijn op,' dan schreven we een nieuw recept."

Professionalisering van het vak

"De enorme professionalisering van het vak is overall de grootste verandering: evidenced based werken, protocollen, landelijke werkgroepen. Daarnaast maakt de diëtetiek tegenwoordig deel uit van de behandeling van bijvoorbeeld CF- (cystic fibrosis, taaislijmziekte), AIDS-, oncologie- en IC-patiënten. De multiculturele samenleving zorgde ook voor nieuwe en inspirerende uitdagingen. Door specialisatie, scholingen, intervisie, casusbesprekingen en onderling overleg wordt de kwaliteit van de dieetbehandeling optimaal gehouden."

Weemoed

Loes3"De laatste 9 jaar van mijn carrière heb ik voornamelijk op locatie Sportlaan gewerkt. Het patiëntencontact is iets wat altijd erg belangrijk voor me is geweest. Vooral bij chronisch zieke patiënten (met bijvoorbeeld diabetes) was het mogelijk om tot een dieper contact te komen. De laatste maanden kwam ik door weer op de Leyweg terecht. Het prettige hiervan was dat ik weer intensiever contact kon hebben met collega's en andere bekende werknemers in het Haga waar ik altijd erg fijn mee heb gewerkt.

Met weemoed neem ik afscheid: alle patiënten en collega's ga ik missen. Maar ik ga vooral samen met mijn man Leo intens genieten van onze kinderen en kleinkinderen, kunst en cultuur, van de natuur en het vrijwilligerswerk dat ik doe."