Vergiftiging (Intoxicatie)

Men spreekt van een vergiftiging (intoxicatie) wanneer iemand (ernstige) klachten krijgt na het in- of opnemen van een vergif. Er zijn twee soorten: acute vergiftiging en chronische vergiftiging.

Acute en chronische vergiftiging

Bij acute vergiftiging zullen vrij snel (ernstige) klachten ontstaan. Het slachtoffer heeft één of meerdere hoge doses van het vergif gekregen in korte tijd. Het is zaak zo snel mogelijk medische hulp te zoeken. Voorbeelden van acute vergiftigingen zijn een overdosis drugs en een slangenbeet.

Chronische vergiftiging is het gevolg van (jaren)lange opname van kleinere hoeveelheden van een vergif. Het slachtoffer krijgt vage klachten die langzaam steeds ernstiger worden. Het is vaak moeilijk hier een effectieve behandeling voor te geven omdat het vergif vaak al in het hele lichaam is doorgedrongen. Van belang is uiteraard het slachtoffer van de vergiftigingsbron weg te houden.

Behandeling

Door de stofwisseling kunnen schadelijke stoffen worden afgebroken of uitgescheiden. In veel gevallen is het voor genezing voldoende om verdere inname van de schadelijke stof te stoppen en het lichaam de rest te laten doen. 
Soms bestaat er echter een tegengif of antidotum of kan door bepaalde maatregelen (bijvoorbeeld nierdialyse) de verwijdering van het gif uit het lichaam (versneld) mogelijk gemaakt worden.