2017

Wereld Prematurendag: het verhaal van baby Jaxx

17 november 2017

Baby Jaxx werd tien weken te vroeg geboren in het Juliana Kinderziekenhuis (JKZ). Zijn moeder Kai vertelt over de geboorte, de kraamtijd en hoe het nu met hem gaat.

Moeder Kai, Jaxx, vader Jeroen

"Het is zondag 13 december 2015. Ik ben op dat moment 30 weken en 3 dagen zwanger en word wakker met een drukkend gevoel op mijn onderbuik. Omdat ik ook nog bloed verlies, bel ik in lichte paniek de verloskundige op. Zij verwijst me direct door naar het JKZ.

Daar aangekomen blijk ik al 10 centimeter ontsluiting te hebben en wordt mij verteld dat ik vandaag nog mama word. Ik krijg verschillende medicijnen toegediend om de hersens van mijn kindje te beschermen en om de longetjes te laten rijpen. Daarbij wordt nadrukkelijk gezegd dat hoe langer ik de bevalling kan rekken, hoe meer de medicijnen hun werking kunnen doen. Het lukt me om de bevalling 1,5 uur te rekken. Gelukkig maar, want hierdoor kan mijn vriend Jeroen op tijd bij de bevalling zijn. Om 14.28 uur beval ik van ons zoontje Jaxx. Ik mag hem heel even vasthouden, maar voor ik het weet, wordt hij meegenomen. Zodra ik wat heb gegeten en ben bijgekomen, mag ik naar hem toe."

Het kleinste jongetje

"Jaxx blijkt een eigen kamer te hebben op de Neonatologie. Een mooie en ruime kamer die volstaat met apparatuur. In het midden staat de couveuse met een doek eroverheen. En daarin ligt Jaxx, het kleinste jongetje dat ik ooit heb gezien. Zijn mutsje bedekt zo ongeveer zijn hele gezichtje. Maar daar ligt hij, ons zoontje.

Van die eerste dag kan ik me nu niet veel meer herinneren. Ik weet alleen nog dat ik heel opgewekt aan iedereen vertel dat ik ben bevallen. De schrik die ik bij anderen opmerk, kan ik zelf op dat moment niet plaatsen. Pas als ik 's nachts in bed lig en geen beweging meer in mijn buik voel, besef ik wat er is gebeurd. Ik moet dan heel hard huilen."

Steeds meer zelf doen

"De eerste week lijkt het alsof ik alleen maar kan toekijken, al hebben we gelijk vanaf het begin uren met Jaxx gebuideld en ben ik dagdelen kwijt met kolven. Vanaf de tweede week kunnen we als ouders steeds meer zelf doen. Van voeden tot verschonen en van in bad doen tot Jaxx uit de couveuse halen. Alles wat we zelf mogen doen, grijp ik met beide handen aan. Daarbij worden we heel goed begeleid door de verpleegkundigen. Zij merken zij al gauw dat ik het erg moeilijk heb met de situatie en stellen zij mij in de gelegenheid om met een maatschappelijk werker te praten. Op zijn advies heb ik naderhand een EMDR-therapie gedaan, wat me enorm heeft geholpen."

Trouwen

"Vier weken na de bevalling komt er een fotograaf van Stichting Earlybirds langs voor een reportage. Stichting Earlybirds biedt deze reportages gratis aan en legt deze moeilijke tijd op een mooie manier vast. De dag daarna gaan Jeroen en ik trouwen. Deze dag is heel dubbel; we voelen ons gelukkig, maar tegelijk ook verdrietig. Terug in het ziekenhuis liggen daar 2 kaartjes voor ons klaar. Eén van de verpleegkundigen en één van Jaxx, gemaakt door een van de verpleegkundigen. Ontzettend lief."

Naar huis

"Op 22 januari 2016 mag Jaxx naar huis. Enerzijds ben ik natuurlijk blij, maar aan de andere kant vind ik het ontzettend eng om het thuis allemaal alleen te moeten doen. Geen monitor die vertelt hoe de ademhaling en hartslag verloopt, geen verpleegkundigen waar je op terug kunt vallen… Het eerste jaar is dan ook enorm pittig. Ik heb het zelf moeilijk om de plotselinge bevalling en de ziekenhuisperiode te verwerken, maar ook blijkt Jaxx verborgen reflux te hebben, waardoor hij veel huilt en slecht slaapt. De EMDR-therapie helpt me gelukkig om de traumatische ervaring te verwerken."

2 jaar later

"We zijn nu bijna 2 jaar verder en het gaat ontzettend goed. Jaxx groeit hard en ontwikkelt zich goed. Naast af en toe een verkoudheid en verhoging bij doorkomende tandjes is hij nooit echt ziek geweest. Zelf ben ik inmiddels vrijwilliger bij Stichting Earlybirds, waar ik onder andere Wereld Prematurendag organiseer en soms gastspreker ben om te vertellen over vroeggeboorte. Erg fijn dat ik met mijn verhaal kan bijdragen aan meer bekendheid en bewustwording omtrent vroeggeboorte en vooral wat de impact hiervan is op een gezin."

Ronald McDonald Huis

"Graag wil ik nog even benoemen hoe ontzettend fijn het is dat er zoiets bestaat als het Ronald McDonald Huis. Na een paar dagen in het Geboortehotel zijn we hierheen 'verhuisd'. Dit voelde in die periode echt als ons thuis. Het was enorm fijn om dicht bij Jaxx te kunnen zijn. Naast een mooi en ruim verblijf, organiseerden de vrijwilligers ook regelmatig activiteiten, zoals een kerstdiner.

Via deze weg willen wij iedereen op de Neonatologie, in het Ronald McDonald Huis en bij Stichting Earlybirds nogmaals bedanken voor de goede en warme zorg."

 

Nieuwsoverzicht

januari 2017februari 2017maart 2017april 2017mei 2017juni 2017juli 2017augustus 2017september 2017oktober 2017november 2017december 2017
 

Volg ons op

  • Volg ons op Twitter
  • Volg ons op Youtube
  • Volg ons op Facebook